Birçok yerde duymuşuzdur; kişisel gelişim kitaplarında, iş yerlerimizde, arkadaşlarımızdan belki de ebeveynlerimizden. "Konfor alanının dışına çık." Neydi bu konfor alanı diye sorgulamadan edemiyorum şimdilerde ve dışına çıkmakla doğru olanı mı…

Akrabalarda ve yakın çevremizde hiç tanık olmadığımız bu hastalıkla tanışmamız anneme teşhisin konulması ile başladı. Sürecin içine girince fark ettik ki aslında ne çok kişi ya atlatmış, ya mücadele ediyor…

Ne zormuş hiç söylenmemiş sözlerin yükünü taşımak, ne zormuş içinde biriktirerek gitmek hayatı... Annemin içinde tuttuklarının artık onu esir aldığını görüyorum. Yüzde yüz olmasa da aynı esaretin bir yerinden dahil…

Yirmili yaşlarımın başında yaşlılık, hayat temalı bir sohbetimiz sırasında teyzemin söylediği bir cümleyi hiç unutmuyorum. Cümle şuydu: Ruh hiç yaşlanmıyor, yaşlanan sadece bedenimiz. Duyduğumda bir anda tüylerim ürpermiş, biraz korkmuştum.…

Bazen iş yerinde ya da evde bıkkınlığın geldiği bir anda kendimden bir hayli uzaklaştığımı fark ediyorum. Her şey yolunda giderken içimde beni bu kadar enerjisiz, tükenmiş ve bitik hissettiren şey…